Mijn naam is Hans Koster (1977) en woon in Uden. Ik ben voor het eerst in aanraking gekomen met fotografie tijdens mijn opleiding, toen nog analoog. Eigenlijk was ik meteen gegrepen , maar heb er in de begin jaren niet veel meegedaan. Alleen wat kiekjes tijdens vakanties en feestjes.
In 2008 ben ik met een basiscursus natuurfotografie begonnen door een advertentie in het blad van Natuurmonumenten bij Yvonne van der Mey.

Sindsdien is de hobby heel serieus geworden en heeft het me meer en meer gegrepen. Ik ben dagelijks bezig met beelden maken in mijn hoofd. Als ik in de auto zit en over de afgelegen weggetjes rijdt komt het regelmatig voor dat (onbewust) de rem wordt ingedrukt, omdat ik vanuit mijn ooghoek iets zie. Dit kan zijn door een ree of een vogel, maar het kan ook zijn door een bepaalde lichtinval op een boom of bosje.

In het begin dat ik met mijn dochters een wandeling ging maken in het bos maakte ik eigenlijk alleen maar foto’s van de hun, maar dat is inmiddels wel veranderd. Tegenwoordig willen de meiden niet meer mee…. papa is toch alleen maar naar plantjes en sporen aan het kijken. Voorheen kon ik makkelijk in een uur een paar kilometer hebben gelopen, maar tegenwoordig ben ik verre van snel. Niet dat me iets mankeert, maar vooral omdat ik van alles zie. Er is wel veel veranderd in de loop der jaren.

In het begin maakte ik overal foto’s van. Tegenwoordig komt het best vaak voor dat ik ergens naar een gebied ga en een hele tijd rondstruin zonder ook maar een foto te maken. Ik moet eerst in het gebied “acclimatiseren”. Vaak doe ik dit door ergens te gaan zitten en rond te kijken, te luisteren, te ruiken. Zo kom ik tot rust. Deze rust heb ik nodig om net dat ene beetje licht te kunnen vangen. Net die ene compositie.

Ik heb gemerkt dat ik niet meer even een uurtje in het bos foto’s kan maken. Vaak kom ik dan terug met foto’s die ik allemaal een voor een weer weggooi. Keer op keer vind ik het weer een uitdaging om de beelden die ik van te voren heb bedacht te gaan zoeken en te “vangen”.